De hooizolder

Op een ochtend is dit jongetje er, 4 jaar oud en overal bang voor. Niet zo gek want zijn geboorte is ongelofelijk traumatisch geweest. Zijn moeder vertelt dat hij hooguit een keer in tien dagen ontlasting heeft. Ze zijn de hele ziekenhuismolen al door geweest, maar daar is niets te vinden. Zelfs de laxeermiddelen die hij krijgt helpen niet. En dat is al zo vanaf zijn geboorte.

Hij vind alles eng en de paarden bovenal. Ik zeg dat ik zijn hulp nodig heb omdat de paarden hooi moeten hebben. Nadat we de trap naar de hooizolder beklommen hebben in hele kleine stapjes (want die trap is zelfs voor niet getraumatiseerden eng smal) gaat hij vrolijk met het hooi spelen (wat hij eerst voor geen goud wilde aanraken). 

Alleen…we moeten de trap ook weer af. En dat is zo mogelijk nog enger. Dit is voor hem een moment waarop de spanning hoog oploopt. Hij wil dat mama hem tilt. Hij zit duidelijk in een freeze-stand. Als het brein merkt dat het niet kan vechten of vluchten in een heftige situatie rest er nog maar een ding om zo veilig mogelijk te blijven en dat is bevriezen. Dat is wat er met zijn brein is gebeurd tijdens zijn geboorte.

Met veel geduld en door hem te helpen de spanning die dat met zich meebrengt te hanteren, lukt het hem. Beneden is hij zo opgelucht dat hij ineens ook hooi naar de paarden gaat brengen. Ze worden steeds minder eng. Hij heeft iets heel spannends overwonnen (de trap) en daarbij een stuk van het geboortetrauma los kunnen laten.

“Ik ga altijd even rennen.”, zeg ik, “Als ik iets spannends heb gedaan.” En samen rennen we even door de stal heen en weer. Omdat in zijn brein nu de freeze stand is doorbroken kunnen we nu een vluchtresponse uitleven. Dan kan ook die vastgezette spanning eruit. Hij durft nu steeds meer. Uiteindelijk borstelt hij zelfs de benen van Indy. Hij word er zo enthousiast van dat mama ook mee moet komen borstelen. Trots gaat hij naar huis. 

In de auto valt hij ontspannen in slaap en thuis aangekomen zegt hij; De volgende keer moeten we dat andere paard ook borstelen, mama. Dezelfde avond heeft hij ontlasting en in de drie dagen erna nog twee keer. De ochtend na de sessie gaat hij probleemloos naar school en de juf valt het op dat hij zo rustig is. De week erna kan hij voor het eerst in zijn hele leven gewoon elke dag zijn grote boodschap doen.